باورکردنی نیست، اما اتفاق افتاد.
سال ۲۰۲۴. جایی در آلمان. تیمی که همیشه لقب «نایبقهرمانی ابدی» را یدک میکشید، حالا روی سکوی قهرمانی ایستاده بود. نه فقط قهرمان، که شکستناپذیر.
بایرلورکوزن. همان تیمی که پنج نایبقهرمانی در بوندسلیگا داشت و هوادارانش به شوخی میگفتند «Vizekusen» (همان نایبقهرمان ابدی). در فصل ۲۴-۲۰۲۳، تاریخ را بازنویسی کرد.
۳۴ بازی، ۲۸ برد، ۶ تساوی، ۰ باخت
بیایید با عدد شروع کنیم.
بایرلورکوزن در کل فصل بوندسلیگا یک بازی هم نباخت. ۳۴ هفته، از آگوست تا می، هیچکس نتوانست این تیم را شکست دهد. حتی بایرن مونیخ. حتی دورتموند. حتی لایپزیش.
رکوردهایی که در این مسیر شکسته شد:
- اولین تیم در تاریخ بوندسلیگا که بدون شکست قهرمان میشود
- رکورد بیشترین برد پیاپی در یک فصل (۱۴ برد متوالی بین هفته ۱۸ تا ۳۲)
- بیشترین گل زده در یک فصل (۸۹ گل، با اختلاف ۲۶ گل نسبت به تعقیبکننده)
- بهترین تفاضل گل (۶۵+)
اما این فقط آمار نیست. این یک روایت است. روایت تیمی که همیشه به قهرمانی نزدیک میشد اما هیچوقت نمیرسید.
لحظه قهرمانی؛ وقتی سوت پایان به صدا درآمد
هفته بیست و نهم. ورزشگاه بیآرنا. حریف: وردربرمن.
لورکوزن تا آن هفته ۷۹ امتیاز داشت و بایرن مونیخ ۶۹ امتیاز. یعنی با یک برد، فاصله به عددی میرسید که بایرن حتی از نظر ریاضی هم نمیتوانست جبران کند.
بازی شروع شد. فشار روی شانههای بازیکنان سنگین بود. هر پاس اشتباه میتوانست رویا را به کابوس تبدیل کند. اما این تیم دیگر تیم قدیمی نبود.
گل اول: ویکتور بونیفیس، دقیقه ۲۵. شلیک از داخل محوطه، برخورد به تیر دروازه و سپس ورود به دروازه.
گل دوم: گرانیت ژاکا، دقیقه ۶۰. شوت از پشت محوطه، آنقدر تمیز و فنی که دروازهبان فقط توانست تماشا کند.
سوت پایان. ۲-۰. هواداران به زمین ریختند. بازیکنان روی چمن زانو زدند. ژابی آلونسو، سرمربی ۴۲ ساله اسپانیایی، اشک میریخت.
لحظه تاریخی ثبت شد. بایرلورکوزن برای اولین بار در تاریخ ۱۲۰ سالهاش قهرمان بوندسلیگا شد. بدون شکست.
مرد معجزهگر: ژابی آلونسو
اکتبر ۲۰۲۲. بایرلورکوزن در منطقه سقوط بود. تیم هفدهم جدول. هواداران ناامید. مدیران ناچار به تغییر.
آلونسو که هیچگاه تجربه مربیگری در سطح اول را نداشت (فقط تیم جوانان رئال سوسیداد و تیم ذخیره بایرلورکوزن را هدایت کرده بود)، به عنوان سرمربی معرفی شد.
رسانهها شک داشتند. هواداران محتاط بودند. «یک اسطوره بازیکن، لزوماً مربی خوبی نمیشود.»
اما آلونسو تیم را از منطقه سقوط نجات داد و به نیمفصل دوم با روحیهای متفاوت فرستاد. در پایان فصل ۲۳-۲۰۲۲، لورکوزن ششم شد و به لیگ اروپا رفت.
فصل بعد اما داستان فرق داشت. آلونسو با خریدهای هوشمندانه (بونیفیس، ژاکا، گریمالدو، هافمان) و اعتماد به بازیکنان جوان (ویرتز، فریمپونگ، اینکاپیه)، ماشینی شکستناپذیر ساخت.
سبک بازی: پOSSESSION بالا، فشار سریع بعد از از دست دادن توپ، استفاده حداکثری از عرض زمین، و مهمتر از همه، روحیه «هرگز تسلیم نشو». در آن فصل، لورکوزن ۷ بار در دقایق پایانی بازی را از باخت به تساوی یا برد رساند.
پشت صحنه: چطور ممکن شد؟
سه عامل کلیدی:
عامل اول: ستارهای به اسم فلورین ویرتز
هجده ساله بود که رباط صلیبی پاره کرد. یک سال دور از میدان. همه فکر میکردند نابغه بعدی فوتبال آلمان نابود شد. اما ویرتز برگشت. قویتر، بالغتر، خطرناکتر.
در فصل قهرمانی، ویرتز ۱۱ گل و ۱۲ پاس گل ثبت کرد. اما مهمتر از آمار، توانایی او در باز کردن قفل دفاعهای فشرده بود. دریبلهایش، پاسهای عمقیاش، ضربات ایستگاهیاش. او مغز متفکر تیم بود.
عامل دوم: خط دفاعی روی کاغذ و بتنی
توسط ادموند تاپسوبا، جاناتان تاه، پیرو اینکاپیه و اودیلیون کوسونو. این چهار مدافع، لورکوزن را به یکی از بهترین خطوط دفاعی اروپا تبدیل کردند. فقط ۲۴ گل خورده در کل فصل. میانگین کمتر از یک گل در هر دو بازی.
عامل سوم: نیمکتی که بازی را عوض میکرد
آلونسو در طول فصل بیش از هر مربی دیگری در بوندسلیگا از یار تعویضی گل خورد. بازیکنانی مثل آدام هلوژک، ناتان تللا، و عمار تل در دقیقه ۷۰ وارد میشدند و جریان بازی را عوض میکردند.
جدول رکوردهای شکسته شده توسط بایرلورکوزن در آن فصل
| رکورد | عدد ثبت شده | رکورد قبلی |
|---|---|---|
| فصل بدون شکست | ۳۴ بازی (۲۸ برد، ۶ تساوی) | اولین بار |
| بیشترین برد پیاپی | ۱۴ برد (هفته ۱۸ تا ۳۲) | ۱۳ برد (بایرن، ۲۰۲۰) |
| کمترین باخت در یک فصل | ۰ باخت | ۱ باخت (بایرن، ۱۹۸۷) |
| بیشترین امتیاز | ۹۰ امتیاز | ۹۱ امتیاز (بایرن، ۲۰۱۳) |
| بهترین تفاضل گل | ۶۵+ | ۶۴+ (بایرن، ۲۰۱۳) |
| بیشترین برد در یک فصل | ۲۸ برد | ۲۹ برد (بایرن، ۲۰۱۳) |
واکنشهای جهان به این لحظه تاریخی
بایرن مونیخ: توماس توخل، سرمربی وقت بایرن، گفت: «آنها لایق قهرمانی بودند. نه فقط به خاطر نتایج، به خاطر طرز بازیشان. ما تعظیم میکنیم.»
لیورپول و رئال مادرید: هر دو تیم در تابستان ۲۰۲۴ برای جذب آلونسو تلاش کردند. او ماند. «کارم در لورکوزن تمام نشده است.»
هواداران: در شهر لورکوزن، مجسمهای از ژابی آلونسو با جام قهرمانی در میدان اصلی شهر نصب شد. کمتر از دو سال بعد از آمدنش.
مطبوعات آلمان: بیلد نوشت: «افسانه Vizekusen برای همیشه دفن شد. لورکوزن حالا فقط یک نام دارد: قهرمان.»
چه بعد از آن اتفاق افتاد؟
خیلیها فکر میکردند لورکوزن یک شبهپدیده است و فصل بعد سقوط میکند.
اشتباه میکردند.
فصل ۲۵-۲۰۲۴، لورکوزن دوباره قهرمان بوندسلیگا شد. این بار با ۴ باخت، اما همچنان بالاتر از بایرن. و در فصل ۲۶-۲۰۲۵، در آستانه سومین قهرمانی پیاپی قرار دارد.
ژابی آلونسو هنوز در لورکوزن است. فلورین ویرتز هنوز ستاره تیم است. و مهمتر از همه، روحیه «هرگز تسلیم نشو» هنوز در رگهای این تیم جاری است.
حرف آخر
لحظه تاریخی قهرمانی بایرلورکوزن شکستناپذیر در بوندسلیگا فقط یک عنوان نبود. پایان یک نفرین ۱۲۰ ساله بود. شروع یک افسانه جدید.
تیمی که همه به آن میخندیدند، حالا همه به آن افتخار میکنند. تیمی که لقبش «نایبقهرمان ابدی» بود، حالا «شکستناپذیر» است.
اگر آن فصل را ندیدی، افسوس نخور. اما اگر بایرلیورکوزن را دست کم میگیری، تجدید نظر کن. چون این تیم دیگر تیم سابق نیست.
و شاید این بزرگترین درسی باشد که فوتبال به ما میدهد: هیچکس برای همیشه بازنده نمیماند. روزی، جایی، با آدمهای درست، طلسمها میشکنند.
نظر شما در مورد این مطلب چیه؟
ارسال دیدگاه